Zita Swoon @ Cross-Linx

22 Mar 2009, 16:48

Vredenburg, Leidsche Rijn

Het zou de vierde keer zijn dat ik Zita Swoon ging aanschouwen en toch wist ik niet wat ik moest verwachten. Zita staat namelijk nooit stil. Toen ik ze voor het eerst zag speelden ze nog dansbare discorock, ondertussen hebben ze hun portie rauwe (post)rock sets achter de rug en hebben ze een tijdje met een bigband-bezetting geopereerd. Frontman Stef Kamil Carsens wil zich, zoals het een ware kunstenaar betaamt, continu blijven ontwikkelen. Bij het plaatsnemen in de concertzaal kon ik dus al raden dat er weer een nieuw Zita voor me zou komen te staan. Dat bleek te kloppen.

Zita heeft nooit opsmuk nodig gehad. Als het erop aankomt weet Stef ook zonder band een zaal op het puntje van zijn stoel te houden. Dat had hij al bewezen; vaak kwam hij als toegift nog even alleen met zijn oude versleten akoestische gitaar naar voren. Deze keer wilde Zita Swoon dichtbij deze basis blijven.

Simpliciteit was het codewoord. Dat werd evenwel met een redelijke bezetting ten uitvoer gebracht. Behalve door een basgitarist en drummer, werd Stef bijgestaan door toetsenist, percussionist en twee achtergrondzangeressen. Hij stuurde ze feilloos aan en werd nimmer overstemt. Dat is het grote verschil met voorgaande optredens die ik gezien heb, waarbij er door alle rijkdom -hoe sfeervol het dan ook mocht klinken- aan natuurlijke expressie ingeboet moest worden.

De toon van de liedjes werd telkens gezet door Stef. De gitaar die hij erbij pakte (hij wisselde na bijna elk nummer) bepaalde de sfeer voor wat ging komen. Dat varieerde van sferische glamrock, dromerige blues en folkrock tot semi-akoestische ballades, maar bleef telkens ingetogen en voorzien van een swingende onderlaag en lome percussie. Als een frisse wind op een warme dag.

Voor mij waren vooral de intiemere nummers hoogtepunten. Stef kon zich nu lekker bloot geven met zijn meest persoonlijke teksten. Liedjes over verloren liefde, vriendschap en zijn relatie met de wereld. Door het zomerse voortkabbelen kregen de introspectieve en vaak wat sombere teksten toch een optimistische noot. Heerlijk.

Vanwege de traditionele bezetting (vergeleken met het weelderige spektakel dat ik ze eerder zag brengen) en beheerste en bescheiden spel, was Zita Swoon deze avond niet de experimentele, onconventionele band zoals ik ze kende, maar wel zag ik hier opnieuw een andere kant van Zita Swoon. Intiemer dan ik tot nu toe had meegemaakt. Ik ben weer een beetje verliefd geworden.

Stefan Krooshof