Blijheid = Vrijheid : 88

als deel van ons gezin
met liefde en vooral gespin
afhankelijk toch met alle vrijheid
Bowie, één brok gezelligheid
die herinnering houden wij erin

Blijheid = Vrijheid : 87

aan het einde van dit jaar
wensen wij gezondheid aan elkaar
met de kerst nu in ’t verschiet
verlaten we snel die zwarte piet
het is maar een klein gebaar

Blijheid = Vrijheid : 86

één aneurysma was wel genoeg
nu nog een ingreep voor de boeg
‘k geef je maar een kleine hint
geholpen door het roze lint
alleen dat vieren we niet te vroeg

Blijheid = Vrijheid : 85

Pasen tweeduizendenvijftien
dat is voor mij al voorzien
kattenbak,zolder en kleine kamer
een eitje tikken met een hamer
en brunchen rond een uur of 10

blijheid = vrijheid : 83

eerste zoon in ’t gezin
jullie noemen hem Quinn
een wonderbaarlijke gunst
of oefening baart kunst
resultaat is wel win-win

Blijheid = Vrijheid : 82

tweeduizendenveertien is nu klaar
transparant hoopvol voor elkaar
geven we dit jaar de beste wensen
aan familie, buren en andere mensen
en dat zelfs in het openbaar

Blijheid = Vrijheid : 81

het is een ware zegen

ik tel er nu wel negen

de keuze tussen appel en peer

doet ons dit jaar geen enkel zeer

de conference valt niet tegen

Chillende ’14

Chillende? Ja! Chil’lende! Het evenement dat na jarenlange grensverleggende ellende is uitgegroeid tot broederschap der chillheid
Sure, ellende is altijd een donders chille boel geweest. We komen niet voor niets, als door de maatschappij geclassificeerde weirdo’s elk jaar weer terug.
“Heh, wat gooai doan? in een hut? met computers?” Laat de ignorant maar lullen jongens, de essentie van ellende zal nooit door hen begrepen worden.

Er is echter iets groters gaande. Voor zover ellende al 13 jaar niet in woorden tot uiting te brengen is, zo is er gedurende chillende 2014 een fundamenteel stuk bromance ontstaan,
dat voor onwetenden, zelfs in hun wildste fantasie helemaal nooit voor te stellen is. Dit jaar werd er met een ongewoon soort broederschap koffie voor elkaar gezet, op elkaar gewacht om ingame te gaan (individuele acties on hold gezet om ingame te gaan),
als groep in de donkere uren van de nacht gebarbecued met een lampje en muziek. Er waren strategische runs op supers, shops, snackbars en pizza en everyone was part of it!
Noem het dan gemoedelijkheid, het leek alsof alles wat er was er ook mocht zijn. Er was geen stress, veroordeling of disaproval. Elke variant of vorm die iemand er voor zichzelf aan gaf werd omarmd en geaccepteerd.

Waren er minder excessen? Geen idee, het aantal grassen, natuurlijke of synthetische poeders en wel of niet voorgeschreven supplementen waren in mijn ogen ruimschoots aanwezig, al was het zeker niet fear and loathing all over.

Was het allemaal minder grenzeloos? Misschien wel, er zijn door de jaren heen behoorlijk wat grenzeloze gevallen/gevolgen ervaren. Dat waren overigens wel typerende aspecten voor het begrip ellende.
Maar zelfs die elementen waren er dit jaar: De knie die op een gegeven moment onderdeel begon uit de maken van omar’s enkel, een ietswat overdreven lichaamseigen reactie op wat vermoedelijk een insectenbeet was, was dit jaar zeker van noemenswaardige aard op de Scale of Ellende. Die komt toch wel dicht bij Dirk’s swollen feet of ’13 en gup’s itchy twitchy ontstoken guitar hero vingers van ’08. Hoewel dit slechts mijn persoonlijke interpretatie van het betroffen leed is.
Ook stuff die ondanks al zijn efforts om het gehele evenement maximaal te ervaren moest tijdens de laatste dagen een stapje terug doen door zijn ontstoken/geperforeerde (let us know stuff) slokdarm.
Of dat nou het gevolg is van persoonlijke grensverleggende ziekheid, of het slechts toevalligerwijs gebeurd, het blijven ellendige manifestaties die er elk jaar opnieuw bij horen.

En dan is er natuurlijk nog de twijfelachtige invloeden van de mensen die wegbleven en hun impact op het emotionele equilibrium van ellende. De hoeveelheid pranks of denkbeeldige potentieel humoreuze situaties waarin Wouter ons mee kon nemen en van kon laten genieten is zeker een gemis. Daar staat tegenover het ontbreken van een constante geur van tosties die als een penetrante wolk gedurende de gehele 10 dagen om je heen hangt. Die brengt dat gemis misschien weer in balans.
Sure Bart, Dave en anderen zijn ook al een paar jaar niet meer van de partij en worden op hun eigen manier gemist. De mensen die er wel, maar deels bij konden zijn verdienen ook een medaille voor wat er mogelijk was. Of het nou restricties van werk, familie of gezondheid waren, het was goed voor zover jullie er wel bij konden zijn. Gewoon pakken wat je ervan mee kunt pakken en kunt integreren in het geheel.

Er is in ieder geval goed gegamed, niet geheel onbelangrijk voor wat in essentie een LAN party is. Er was een kleine selectie games die goed voet aan de grond kreeg en waarbij iedereen zijn ei wel kwijt kon. De nieuwelingen hebben zeker een vernieuwend, van nazi duitsland hoge kwaliteit discipline en motivatie meegebracht, wat erg aanstekelijk werkte op de rest van de groep “Smite!!!”

Maar wat dan te zeggen over de vrouwelijke aanwezigheid. Er waren dit jaar maarliefst 4 vriendinnen die ons in liefde onze hobby tot uiting lieten brengen.
Ja natuurlijk waren er wat opgetrokken wenkbrauwen, maar degenen die rustig een jointje meerookte en zich mengde met de crew hebben zich in mijn ogen goed vermaakt.
En alleen al hun vrouwelijk ballen al om een mancave van deze omvang te betreden “I kneel for you bravery!” Daar kunnen wij in sommige situaties nog een puntje aan zuigen (lees babyshowers en vrouwelijke vrijgezellenavonden).

Nee, ik denk ergens dat in de natuurlijke evolutie van ellende de verbroedering een dusdanig functie is gaan vervullen dat het allemaal niet meer uitmaakt hoe dingen gebeuren en welke draai iemand aan zijn eigen beleving van het geheel geeft.
Je eigen draai geven aan het opzoeken van lichamelijke en geestelijke grenzen ter maximalisering van de beleving van het totaal, waar iedereen van mee kan genieten zonder dat er oordeel over geveild wordt.
Wat mij betreft een reden om de chillheid hoger in het vaandel te zetten dan de ellende die we (in ieder geval deels) ontgroeid lijken te zijn. Chillende ’15 here we come!

Ps, Het enige resterende, echt zorgelijke punt dat ik mij is opgevallen en vermelding verdiend in deze recap van o’14 is een mogelijke weakness in de selectieprocedure van nieuwe members. De mentale veerkracht en verwerking van ziekheid waar we op selecteren heeft mogelijk een tot op heden niet opgemerkt bijeffect, namelijk dat de potentie voor het selecteren van mentaal zieke mensen vrij groot is. Ik verwijs daarbij naar het nieuwsbericht dat er een lichaam van een vrouw uit groenlo ongeveer 400 meter bij onze blokhut in de buurt is gevonden.
Ik noteer dit vooralsnog als incident, maar denk dat we als groep de collectieve verantwoordelijkheid hebben om binnen onze groep te gaan profilen als er volgend jaar wederom gelijksoortige incidenten plaats vinden. 😀

Chill – out!