vanmorgen mag ik stofzuigen
Geplaatst op: oktober 5, 2009 Hoort bij: Blijheid is Vrijheid 2 reactiesBij het opstaan, met een kop koffie en een sigaretje op het terras buiten, verbaas ik mij over de eerste tekenen van kleur van de herfst in ons contourenlandschap.
Om najaarsmoeheid te voorkomen sta ik niet stil bij de economische rampen in de wereld, laat staan bij het ontbreken van daadkracht in onze regering.
Ze presteert weinig en wordt daarom extern geroemd in de rest van onze fragiele wereld.
Natuurlijk heeft een zwak immigratiebeleid geen relevantie met het failliet van de thuiszorg.
Maar toch blijft de hoop dat er iemand verantwoordelijkheid neemt voor de excessen in deze hokjes maatschappij of het nu bonussen heet waar het niet kan of bezuinigingen waar het niet kan.
Ik begin stiekum toch een beetje moe te worden en neem nog een kopje koffie.
Buiten wordt het lichter en het maandagmorgenlawaai van het verkeer komt op gang .
Bij het opstaan, met een kop koffie en een sigaretje op het terras buiten, verbaas ik mij over de eerste tekenen van kleur van de herfst in ons contourenlandschap.
Om najaarsmoeheid te voorkomen sta ik niet stil bij de economische rampen in de wereld, laat staan bij het ontbreken van daadkracht in onze regering.
Ze presteert weinig en wordt daarom extern geroemd in de rest van onze fragiele wereld.
Natuurlijk heeft een zwak immigratiebeleid geen relevantie met het failliet van de thuiszorg.
Maar toch blijft de hoop dat er iemand verantwoordelijkheid neemt voor de excessen in deze hokjes maatschappij of het nu bonussen heet waar het niet kan of bezuinigingen waar het niet kan.
Ik begin stiekum toch een beetje moe te worden en neem nog een kopje koffie.
Buiten wordt het lichter en het maandagmorgenlawaai van het verkeer komt op gang.
Collective Calling 
begin vorige week al viel mij op dat er een rode gloed leek te stralen uit de bladeren van de enorme esdoorn midden in het grasperkje achter onze flat. dat was voor mij het eerste teken dat de herfst eraan kwam. mijn eerste gedachte: “had ik maar een fotocamera!”. elk jaar denk ik dit, met uitzondering van 2005 – toen had ik daadwerkelijk een camera.
de Herfst; “officieel” is het een jaargetijde, maar feitelijk kennen we natuurlijk maar twee echte jaargetijden in Nederland, Zomer en Winter. de Herfst is niet meer dan een overgangsfase van de één naar de ander. die fase waarin bladeren eerst verkleuren en vervolgens loslaten. een fase die nog geen maand aanhoudt, dus wees erbij met je camera, of tenminste met je gedachten! want je ziet zelden dat het Nederlandse landschap zo tot haar recht komt als tijdens de Herfst. de Grote Rode Boom bij ons achter de flat trekt alle aandacht van de omgeving naar zicht toe. drie enorme flats vallen bij haar in het niet. de kleine boompjes langs de wegen in onze wijk kleuren gelijk de dakpannen van de huizen en de geel-groen geschilderde raamkozijnen. geen twijfel dat de architect het zo gewild heeft; een esthetische symbiose tussen mensenhand en natuur. oh en dan dat wolkendek! als de brengers-van-regen zijn wolken misschien niet bijzonder populair, maar ze zijn tegelijk ook medeverantwoordelijk voor het markante aangezicht van de herfst. dikke pakken verzamelen zich in alle soorten en maten boven onze hemel, en ja daar druppelt af en toe wat water uit, maar vooral lijken ze ronduit te poseren voor het oplettende mensenoog. of af en toe de hemel donker te willen kleuren zodat al het kleurrijks onder hen er beter uitspringt, vooral op foto’s. had ik maar een camera.
beste Dinant is bang voor najaarsmoeheid, maar volgens mij lijdt hij er al onder. het gaat toch weer over economische malaise, politiek geneuzel en hokjesdenken. er is nu maar één ding echt aan de gang en dat is de intrede van de Herfst, ik stel voor dat je daar je aandacht op richt!
vandaag zie ik pas de reactie. ik kom hier zo snel mogelijk op terug.
groeten, je vader