Nota bene in het bescheiden plaatsje Raalte staat grootheid Solomon Burke op het programma. En nog gratis ook! Aangezien Raalte om de hoek ligt bij mijn ouderlijk huis, moest dat natuurlijk met een aantal lokale vrienden bezocht worden. Voorafgaande aan afsluiter Burke stond ook nog Eric Sardinas & Big Motor op het programma.

Eric Sardinas & Big Motor

Ik had nog niet van hem gehoord, maar nu staat zijn naam in mijn geheugen gegrift. En wel als bluesgitaar-soloist eerste klas. Het eerste nummer was gelijk zijn beste. Eric ging volledig uit zijn plaat voor een mat publiek. Tja, wat wil je in een gat waar niemand iets gewend is en een diamant niet van een drol weet te onderscheiden. Ik had geen goed woord over voor de matheid van het publiek, terwijl deze knettergekke Eric als een Iggy Pop tekeerging. Hoe durf je daar zo levenloos bij te staan kijken!? Schandalig vind ik dat. Hebben wij Nederlanders het verleerd met muziek mee te leven? Laten we het liever vanaf onze luie stoel op ons af komen? Misschien was het al heel wat dat deze paar duizend man het voor elkaar had gekregen zijn stulpje te verlaten. Ik wilde er in ieder geval toch even wat van zeggen.

Terug naar Eric’s muzikale kwaliteiten. Die waren indrukwekkend! Na het eerste liedje werd het wat minder, omdat de patronen van zijn nog steeds fascinerende gitaarspel toch wat voorspelbaar begonnen te worden. Het ontbrak nog wat aan variatie. Maar wat wil je, zowat elk nummer was één en al solo. Dit had hij echter nooit voor elkaar kunnen krijgen zonder ondersteuning van zijn twee bandgenoten, Big Motor. Wat een geweldig synchroon samenspel tussen de heren. Met zo’n band achter me zou ik ook met zoveel passie op het podium staan. Ik had het dan weer net niet overtuigend kunnen vertalen naar vurig gitaarspel, maar dat terzijde.

Solomon Burke

Saai. Helaas, maar waar. Het leukste waren de covers op het eind. En daar mag je het als grootheid met voldoende eigen repertoire eigenlijk niet van hebben. Hij verwachte waarschijnlijk dat de bevolking van Raalte niet bekend is met het gros van zijn repertoire en liever iets hoort wat te herkennen is. Waarschijnlijk heeft ‘ie daar gelijk in gehad, maar ik werd er niet blij van. Verder had de man door zijn logheid dan wel een flinke fysieke aanwezigheid op het podium, maar liet de podiumpresentatie toch te wensen over. Hij zat als een gezapige drol op een enorme troon gezakt. Jabba de Hut was er niets bij. Aangekleed met poespas alsof hij de reïncarnatie is van Lodewijk XIV. Maar waar het op neer komt is dat de man niet op eigen benen kan staan, laat staan lopen. Hij had zelfs moeite de microfoon vast te houden. Bovendien moest hij met zang ook overeind gehouden worden door achtergrond zangers en zangeressen. Dat is toch jammer. Ik moet toegeven dat hij een prettige stem heeft, maar hij haalt het soms gewoon niet om een noot vol te houden, waarschijnlijk door zijn gebrekkige conditie. Al met al geen onprettig optreden, maar een Lefties Soul Connection had het beter gedaan. En die zijn toch een stuk voordeliger om te programmeren. Voor de Raaltenaren toch leuk dat Zijne Grootheid langskwam. En maar napraten over hoe goed het was. Tot volgende weekend, want dan zijn ze het alweer vergeten.