Vrij Spel: 1

Eerbetoon aan het eerbetoon.

“Ik ben van Basten”. Die zin heb ik vaak uitgesproken. Meestal onduidelijk schreeuwend om een ander vlugger af te zijn. Wie wilde toen niet van Basten zijn? De man die op 25 november 1992, in wat we nu Champions League noemen, de bal achterwaarts langs de keeper van Göteborg in de hoek mikte. Het typeert hem, sierlijk, doch op een stoïcijnse manier. Aangezien de bal zo valt, moet het maar zo.

Ik herinner me hete dagen waarop de zon ons de gehele dag begeleide, alsof het nooit anders was geweest. Waarop de fietstochten richting huis dienst deden als rustpauze tussen twee helften voetbal op het gemeente veld. Tijdens het eten bleef de bal onder de snelbinders. Teruggekomen hield ik in afwachting die bal hoog op de rand van een fijn gekorrelde zandvlakte in de vorm van een driehoek.  Het zand gemasseerd door het driftige gestamp van duizenden sportschoentjes en noppen. De lijnen van de driehoek ontmoeten elkaar bij de palen van een doel zonder net en een verplaatsbare penalty stip, zonder stip.

Daar, op het trapveldje met de profetisch naam ‘Oranjelaan’, heb ik vaak de zon zien dimmen terwijl ik mij waande in een Walhalla. Een eeuwig veld van spelplezier en onbezorgheid. Op die momenten vermoedde ik niet dat er ooit een eind aan dit vanzelfsprekende geluk zou komen. En juist uit deze onbekommerheid groeide de lichaamstaal die de mens in staat stelt de muziek van het vuur en het water tot in haar binnenste te horen. En hoewel haar toegankelijkheid en intensiteit zijn verminderd, komt het nog vaak tot een woordeloos gesprek tussen mijn lichaam en de elementen. Soms door de  zon, lentewind of regen die mij zachtjes zegt “meer is er niet (nodig)”. Soms door anderen die het meebeleven. Toen bijvoorbeeld door de aanblik van de eerste fietsen; kleurrijke mountainbikes die in snelle vaart de stoep op en af springen om zich in te voegen in de avond die ons zou op een heerlijke manier zou gaan afmatten.
Tot we, bijna voldaan, maar gedwongen doordat de aarde het donker indraait, weer naar huis trekken om op alvast te dromen van de volgende zomerse dag. Thuisgekomen draaien we de kraan open, gooien ons over de keukenranden, en slurpen vol overgave het levenswater tot ons.

Nu vraag ik mij af. Wie wil vandaag van Basten nog zijn? Ik ben vijfentwintig jaar en ik ga zo tafeltenissen terwijl van Basten zijn golfschoenen aandoet. Van Basten. Jeugdheld. Een introverte sportfanaat die de wereld en haar geheimen met betrekking tot de overgave begreep. Die als het moet met liefde genoegen wil nemen met water als enige beloning. Maar daarin niet werd begrepen. Behalve door zij die hun eerbetoon ook gisteren hebben doen klinken, na zijn afscheid bij Ajax. Tussen hen geen voetballers, alleen liefhebbers.

Nu vraag ik mij af. Wie wil er überhaubt nog voetballer zijn? Drogba verwoorde het goed gisteravond. “Its a fucking disgrace”.